Yangchenma

tekst in dharma

Verhaal

 

'Ik voelde dat
de stupa leefde'

 

Maria Cristina

De eerste aanblik van de Borobudur was overweldigend. Ik voelde dat de gehele stupa leefde, zag de vibratie van de moleculen. Ik had eenzelfde ervaring gehad toen ik Lama Gangchen voor de eerste keer ontmoette. Het beeld van zijn lichaam was niet scherp, maar het leek van nature een beetje uit focus, als in een luchtspiegeling. Dat was hoe ik hem zag en dat is hoe ik de Borobudur waarnam bij de eerste nadering. In het begin vond ik het zelfs een beetje beangstigend, want ik kon de innerlijke kracht voelen; indrukwekkend, groots en mysterieus.

(Een fragment uit het verhaal van Maria Cristina Quintili)

 

Lees meer

 

Geloven in de Innerlijke Wetenschap van Boeddha-Dharma

Maria Cristina Quintili, een volgeling van Lama Gangchen van het eerste uur,  beschrijft haar ervaringen met Lama Gangchen en de Borobudur. Dit verhaal is niet gepubliceerd in het Borobudur-boek.

Door Maria Cristina Quintili

Maria CristinaHet was een van Lama Gangchens eerste pelgrimsreizen naar Candi Borobudur in de vroege jaren negentig en er gingen maar weinig mensen mee. Vanaf het eerste moment namen mijn zintuigen de omgeving waar als een Zuiver Land, vredig en bloemrijk, de lucht gevuld met bloemengeuren en verrukkelijk fruit om te proeven, een andere dimensie van tijd. Het Manohara hotel, waar we allemaal verbleven, was nog maar net gebouwd en voor mij leek het hotel met z’n tuinen en paviljoenen een vajrapaleis voor de deity’s. Het gehele archeologische park en de omgeving, inclusief het Museum en de Pawon en Mendut tempels, zag ik als een enorme mandala en dus had alles wat erin gebeurde spirituele betekenis.
De eerste aanblik van de Borobudur was overweldigend. Ik voelde dat de gehele stupa leefde, zag de vibratie van de moleculen. Ik had eenzelfde ervaring gehad toen ik Lama Gangchen voor de eerste keer ontmoette. Het beeld van zijn lichaam was niet scherp, maar het leek van nature een beetje uit focus, als in een luchtspiegeling. Dat was hoe ik hem zag en dat is hoe ik de Borobudur waarnam bij de eerste nadering. In het begin vond ik het zelfs een beetje beangstigend, want ik kon de innerlijke kracht voelen; indrukwekkend, groots en mysterieus.
Vanaf dat moment ging ik meermalen mee met de pelgrimage in dat decennium, en later weer vanaf 2010.

In die eerste jaren was het zeer uitzonderlijk en waardevol om zelfs maar een enkele publicatie over de Borobudur te vinden, en dus voelden we ons, geïnspireerd door Lama Gangchen, als pioniers die samen met de Lama’s, zoals Geshe Yeshe Wangchuk, professor Yonten Gyatso, Tsem Rinpoche en vele anderen, onderzoek deden naar de verborgen betekenis van de Borobudur stupa-mandala, en zo de kenmerken en numerologische verhoudingen ontdekten die overeenkwamen met de Tibetaanse mandala’s en stupa’s (chorten). Daar te zijn was voor mij een zeer speciale gelegenheid, die mijn gehele leven vanaf dat moment beïnvloedde. We bezochten in die begintijd een verborgen tempel, waarvan de ingezakte basis slechts gedeeltelijk opsteeg uit de rijstvelden en we baden dat het ooit mogelijk zou zijn om deze tempel weer aan de oppervlakte te brengen voor zijn herontdekking en restauratie voor het welzijn van gelovigen, onderzoekers en uiteindelijk de gehele mensheid.
Vaardig stimuleerde Lama Gangchen ons voorstellingsvermogen, door interesse in onze jonge geest te laten ontbranden en het vuur van onze verwachtingen op te stoken. Beetje bij beetje opende hij de complexe structuur van de in vulkanisch gesteente uitgesneden ‘Boeddhistische Encyclopedie’ . Hij sprak over de drie voertuigen (Theravada, Mahayana, Vajrayana), de verschillende niveaus van de vierkante galerijen, de ronde terrassen, de drie bestaanswerelden, de belangrijkste centrale stupa die Boeddhaschap symboliseert; hij liet ons de diverse Vajrayana-symbolen zien, de Bodhisattvas en scènes die beschreven staan op de Borobudur-reliëfs. ’s Avonds sprak hij over de oorsprong van de Borobudur, vertelde ons vele verhalen over ‘onsterfelijke’ yogi’s die in de omgeving wonen, over Koning Sailendra en de architect Gunadharma.
Het meest fascinerende aspect van zijn lessen over de Borobudur was voor mij, dat hij sprak als iemand die al bijna alles wist over het onderwerp, terwijl hij deed voorkomen alsof hij maar weinig kennis had. Hij was als Boeddha Shakyamuni die, hoewel hij al verlicht was, zijn leven offerde als metafoor, door een menselijke wedergeboorte te nemen en vervolgens de verlichting te bereiken met als doel de mensheid een voorbeeld te geven, zoals beschreven en op de Borobudur uitgesneden in de ‘Lalitavistara Mahayana Sutra.’

Sinds 1993 leerde Lama Gangchen ons de NgalSo Tantrische Self-Healing II en ontwikkelde de ‘NgalSo Tantrische Self-Healing Beoefening van de Borobudur Stupa-Mandala – een methode om deze wereld te transformeren in Shambala’, later gecombineerd met de ‘Shing Kam Jong So’ de Vijf Grote Moeders methode van ‘Maak Vrede met de Omgeving’. Langzaamaan werd het hele plaatje helderder.
Vanaf het eerste uur onderstreepte hij de volgende elementen: de aanwezigheid van vrouwelijke Boeddhini’s, enkele sutra’s, de diverse niveaus van boeddhistische beoefening, het Vijfvoudige Pad en de vier klassen van Tantra die allemaal toepasbaar zijn op de Borobudur, samen met de mandala’s en beoefeningen van de belangrijkste deity’s (Vooral Kalachakra, maar ook de beoefeningen van Tara Chittamani, Guhyasamaja, Heruka-Vajrayogini en Yamantaka).

Kalachakra Zandmandala
Door de jaren heen nodigde hij vele lama’s en geleerden uit om ons lessen te geven, om hun gevoelens en inzichten te delen over de meer raadselachtige aspecten van de Borobudur, zijn identiteit, ware aard en zijn boodschap voor de mensheid voor nu en in de toekomst. Tijdens de festiviteiten rond het nieuwe millennium 1999-2000 offerde de groep honderdduizend kaarslichtjes en bevrijdde een groot aantal duiven.
Zawa Tulku Rinpoche maakte in recordtijd een Kalachakra zandmandala, die naar de stupa werd gedragen als een volgende offergave. Een van de eerste hypotheses van de Lama’s was dat de stupa gerelateerd was aan de Kalachakra tantra. Jaar na jaar demonstreerde Lama Gangchen Tulku Rinpoche ons dat vrijwel ieder onderricht en elke Mantrayana methode kan worden toegepast op de ‘Oceaan van Mandala’s’
Er zijn geschriften en beeldbronnen gevonden die onthullen dat de Borobudur inderdaad is gebouwd als de Maha Vairochana Mandala, zoals voorkomt in de vroege Yogatantra traditie. De uitgesneden sutra’s zijn onthuld en geïdentificeerd als de: Mahakamavibhanga *, Jataka Tales **, Lalitavistara *** en Gandhavyuha ****.  Hiermee waren alle stukjes gevonden en werd de puzzel compleet.

In die dagen betraden we, Lama Gangchens instructies volgend tijdens de rondgangen om de Stupa, het pad van accumulatie en de bestaanswereld van verlangen (kamadahatu); terwijl we de stadia van de Self-Healing beoefeningen deden kregen we toegang tot de Paden van Voorbereiding en Zien. Tegelijkertijd concentreerde ik me op de innerlijke en uiterlijke mandala’s; op die manier, terwijl ik soms Lama Gangchens hand vasthield, en alleen maar dankzij zijn grenzeloze liefdevolle vriendelijkheid en zijn diepe wijsheidszegeningen, werd de Borobudur voor mij een kristallen vajrapaleis, waar ik de verschillende gekleurde zijden kon zien, de lotussen, de symbolen van de vijf families en de Boeddhavelden. De figuren uit de bas-reliëfs straalden in stilte hun lessen uit, simpelweg door hun ware natuur te laten zien, hun wonderbaarlijke, verpletterende, betoverende schoonheid tonend, terwijl de vijf Dhyani Boeddha’s onze stappen op de paden begeleidden, ons eraan herinnerden ons te gedragen in overeenstemming met onze bodhisattva geloften.
Na het verlaten van de Wereld van Vorm (Rupadhatu) gingen we door via het Pad van Intense Contemplatie (of Meditatie) naar het eerste ronde terras, de Vormloze Wereld (Arupadhatu). Op de drie ronde terrassen visualiseerden we de Vajrayana deity’s, zoals ze in hun stupa’s verbleven, over ons wakend terwijl wij het voltooiingsstadium van de tantra beoefenden.
Bij het aanraken van de grote centrale stupa, die het Pad van Niet Meer Leren representeert, kregen we door de vereniging van gelukzaligheid en leegte, een glimp te zien van de laatste verworvenheid, de Grote Verlichting. Het was een intense ervaring die me hielp om tijdelijk enkele diepgaande niveaus van meditatie te bereiken.

Twee krissen
In die jaren was ik bereid mijn mondaine leven op te geven en ik vertelde Lama Gangchen over mijn vastberadenheid om de verlichting te bereiken in dit leven, en zelfs een non te worden om dat doel sneller te kunnen halen. Hij was blij met mijn sterke motivatie en gaf me enkele pittige opdrachten om spiritueel te integreren op het Snelle Pad naar de Verlichting om zodoende mijn negatieve handelingen uit ontelbare levens te zuiveren.
In 1998 kwam ik mijn echtgenoot Jan tegen in Bagni di Lucca, Italië, en we besloten om spiritueel te trouwen bij de Borobudur, samen met twee andere stellen, en gezegend door onze Guru. In Mendut, waar Atisha Dipankara Shri Gyana had gewoond, vond ik twee kleine traditionele Indonesische Krissen, om aan Lama Gangchen aan te bieden bij de huwelijksceremonie, die plaatsvond op de Lama Tsong Khapa dag. Ze waren uniek, niet langer dan drie centimeter, de een korter dan de andere, en ze symboliseerden voor mij de vereniging van man en vrouw. Terwijl Lama Gangchen de twee mini krissen, samen met de trouwringen, zegende in een kom met rijst en bloemen tijdens de trouwceremonie, voelde ik de behoefte om innerlijk een wens uit te spreken: “Mogen mannen en vrouwen, in plaats van ruzie te maken, hun intelligentie gebruiken om woede in liefde te transformeren, haat in compassie en aversie in vriendelijkheid.” Zonder de woorden echt te zeggen wenste ik zeer sterk voor ons en voor de gehele afgescheiden mensheid om uiteindelijk weer samen te komen door Liefde.

Een heldere droom
Op een avond tijdens mijn eerste of tweede bezoek aan de Borobudur had ik een heldere droom: Ik liep naar de tempel en deed prostraties bij de oostelijke toegangspoort van de stupa, de kant van Boeddha Akshobya, de plaats waar we de mandala betreden. Daar zag ik een magische emanatie in de ruimte voor me zweven, het was alsof deze vanuit de stupa naar me toe kwam, steeds dichterbij, een oude Meester in de meditatiehouding, met gekruiste benen. Hij sprak tegen me maar ik begreep zijn woorden niet. (Een paar jaar later dacht ik hem te kunnen herkennen als de vorige incarnatie van ZH Kyabje Chotrul Trijang Rinpoche, Yonzing Trijang Dorje Chang, Lama Gangchens rootguru, of Atisha zelf). In de droom gaf de Meester me een traditionele Tibetaanse mala, gemaakt van witte parels, rode koraal en blauwe turquoise. De volgende dag besloot ik alleen naar de Borobudur te gaan om gebeden en prostraties te offeren, om zo eer te betuigen aan de stupa-mandala en de Heilige Wezens die er verblijven. Ik had mijn mala, die van dezelfde stenen gemaakt was, om mijn nek. Terwijl ik een van mijn neerbuigingen over de volle lengte deed merkte ik dat ik niet meer omhoog kon komen; ik had een dikke turquoise steen die aan mijn mala zat in de grond gedrukt. Ik trok aan de mala maar de steen, die door mijn lichaam naar beneden was gedrukt, bleef vastzitten in de grond. Op dat moment kreeg ik het inzicht dat het Heilige Zuivere Land van de Borobudur en mijn Guru’s me om een soort ‘materiele waarborg’ van mijn toewijding hadden gevraagd. Dit was een goede kans om een offergave te doen! Desondanks vond ik het een beetje moeilijk om afstand te doen van de steen, die ik naar aanleiding van de droom als een talisman of reliek beschouwde! Maar goed, een droom is slechts een droom. Waarom zou ik me druk maken om zoiets kleins? Wat is de waarde van een half-edelsteen, zelfs als deze gezegend is door een grote Meester in een droom, vergeleken met de waarde van het lange pad van de twee verzamelingen van verdiensten en wijsheid, waarvoor ik had gekozen om te verkrijgen om de ultieme staat van geest te bereiken, de Grote Verlichting? Toen was mijn geest in staat om de eerste gedachte te volgen, dit was mijn kleine offergave aan de Borobudur en de zegening bestond al uit het achterlaten van de steen, zoals uiteraard gebeurde.
Uiteindelijk zouden er andere zegeningen uit voortkomen. En dat was hoe het ging. In de volgende jaren stuurde Lama Gangchen me naar de Borobudur om twee individuele retraites van mantra-recitatie en studie te doen, waarmee de belangrijkste betekenis en voorspelling van de droom uitkwam.
Om geïnitieerd te zijn in deze krachtige stupa-mandala is volgens mij een zeldzaam privilege en het geeft een sterke imprint die ons helpt op weg naar Bevrijding,  ons zo langzaamaan dichter bij Verlichting brengend.
Iedere keer dat ik aan de Borobudur denk neemt mijn geloof in de Innerlijke Wetenschap van Boeddha-Dharma toe.

 

* Het observeren van de Wetten van oorzaak en gevolg, handeling en resultaat, aan de basis van de stupa.
** De eerste gallerij toont episodes uit de Jataka Vertellingen, een inspirerende collectie verhalen over de vorige levens van Boeddha Shakyamuni.
***  De ontvouwing van de Voorstelling van het Heilige Leven en de Daden van Boeddha Shakyamuni die vanuit Tushita Hemel neerdaalde in deze Wereld.
**** Verhalen van de beoefenaar Sudhana die zijn Guru’s ontmoet.   

 

 

Nieuws

 

Nieuw project

met verhalen

064-W-Siddhartha-leaves-the-Palace-detail-2-OriginalToen Prins Siddhartha voor de eerste keer de beschermende muren van het paleis verliet schrok hij van de pijn en het lijden dat mensen ervaren bij geboorte, ouder worden, ziekte en dood. Hij ging op zoek naar een oplossing. Wat hij ontdekte wordt nu, 2500 jaar later, nog steeds als boeddhisme beoefend. Over dit onderwerp schrijven we het volgende boek.

 

Hoe helpt het boeddhisme jou? 

Voor dit nieuwe project verzamelen we NgalSo-ervaringsverhalen.

Hoe heeft het boeddhisme jou geholpen? Wil je ook je verhaal delen? Neem dan contact op met Karin of Irene.

Meer info